Demîrtaş û helwest

Karîzma, cesaret û siyaseta Demîrtaş herweha Ocalan û PKK jî tirsand. Pêşketin û payebilindîya Demîrtaş dihat wateya hejandina textê Ocalan û PKK jî.

Nûrî Çelîk

Ji Dadgehên Îstîqlalê yên 1925an bigrin û heta îro dadgeh û qanûnên Tirkiyê ji bo înkar û tunekirina Kurd û nirxên Kurdan hatine bikaranîn. Bi taybet gava mijar dibe Kurd, Kurdî yan Kurdistan, dadgeh dixitimin, qanûn (zagon) mêzîna xwe winda dike, heq û hiqûq xwe vedişêre, dozger û dadwer kerr û kor û lal dibin û desthilatî jî li ser asasê înkar û tunekirina Kurdan siyasetê dikin. Heq û hiqûq newêre, nikare sînorê Kurdan derbas bike. Heke sînorê Kurdan derbas kir, mecbûre Kurd û Kurdistanê jî nas bike û ev yek jî asasê dewleta Tirkiyê dihejîne.
Di Doza Kobaniyê de Dadgeha Cezayê Giran a Enqerê di derbarê gelek rêvebirên HDP de biryara xwe da. Hinek hatin berdan û çend kesan jî cezayên giran girtin. Dibe ku berdana wan kesên girtî jî ji bo kêmkirina bertekên mezin û bêdengkirina Kurdan be. Lê cezayê ku dan hevserokê berê yê HDPê Selahattin Demirtaş awira gelemperî ya Kurd û cîhanê matmayî hişt. Demîrtaş bi 42 salan û Figen Yuksekdag jî bi 30 sal û 3 meh cezayê girtîgehê hatin mehkûmkirin. A ku me Kurdan dêşîne û divê bêşîne Selahattîn Demîrtaş e.

Dewleta Tirk ji şerê çekdarî zêdetir ji siyaseta sivîl û legal ditirse. Selahattîn Demîrtaş di siyaseta sivîl û legal de, bi aqlê selîm, bi hişmendî û zanyarîya xwe, bi wêrekî û mêranîya xwe, di dilê Kurdan de ji xwe re hêlîn û starek çêkir û beşek ji civaka Tirk jî (hindik be jî) ew hembêz kir û bi siyaset û helwesta Demîrtaş bi hestên mirovî xwe nêzîkî pirsa Kurdan kir. Demîrtaş ne tenê di nav Kurdan de, herweha di awira gelemperî ya cîhanê de jî wek serok û rêberekî Kurdan, wek siyasetmedarekî zîrek hat naskirin û derket pêş. Demîrtaş wek rikber û alternatîfê Erdogan derket pêş û kesê ku Erdogan herî zêde xwe jê disitirand Demîrtaş bû. Yanî, kesê ku karîbû desthilatdarî û textê Erdogan bihejîne Demîrtaş bû. Karîzma, cesaret û siyaseta Demîrtaş herweha Ocalan û PKK jî tirsand. Pêşketin û payebilindîya Demîrtaş dihat wateya hejandina textê Ocalan û PKK jî. Siyaseta legal û bi taybet jî bi saya serê wêrekî û şarezayîya Demîrtaş HDP û Kurdan di hilbijartinê de heta bi %12 deng girtin, bûn xwedîyê 82 wekîl û 102 şaredarîyan û di Tirkiyê de bû partîya sêyemîn.

Vê yekê ne tenê AKP û PKK lê herweha gelek alîyên dewletê jî tirsand û ji wê rojê de çembera li dora Demîrtaş hat tengkirin, gelek kadroyên Kurdperwer ji dora wî hatin dûrxistin, qeyûmên çep û Kemalîst ên wek Ertugrul Kurkçu, S. Sureyya Onder, Sezaî Temellî, Fîgen Yuksekdag û bi dehan qeyûm û zilamên dewletê li dora wî bi cîh kirin û pêvajoya jiçapxistina Demîrtaş dest pê kir. Serketina siyaseta Demîrtaş, ango siyaseta legal, dihat wateya binketin û têkçûna şerê çekdarî û têkçûna şerê çekdarî jî dihat wateya têkçûna PKK û Ocalan. PKK têk biçûya tiştek û pirsgirêkek ku dewlet pê mijûl bibe û xelkê pê bixapîne nedima û ev yek jî li hesabê tu kesî nedihat.

Selahattîn Demîrtaş hem di meclîsê de, hem di kuçe û qadan de, hem jî di dadgehan de serî netewand û li ber xwe da. Wek Ocalan teslîm nebû û nebû îtîrafkar. Demîrtaş bi siyaset, helwest û wêrekîya xwe du tişt nîşanî Kurdan da:

1- Ji ber teslîmîyeta wî Ocalan di çavê Kurdan de pûç û bê qîmet kir. Nîşan da ku ew wek Ocalan ne teslîmkar e, nabe mikurker û ji bo wî çeka herî bi nirx berxwedan e.
2- Nîşan da ku divê serok û rêvebirên Kurd xwedî cesaret, xwedî feraset û xwedî şexsîyet bin, wêrek bin, destên xwe têxin bin kevir û bi her berdêlê razî bin.

Girtin û mehkûmkirina Demîrtaş li hesabê gelek alîyan tê. AKP, PKK û di nava Partîya DEMê de jî kesên ku naxwazin Demîrtaş azad bibe pir in. Qeyûm û rêvebirên ku îro di meclîsa Tirkiyê de li ser ked û xwîna Kurdan nanê xwe dixwin, azadîya Demîrtaş naxwazin. Demîrtaş ne tenê siyasetmedar e, Kurd e û xwedîyê hestên Kurdayetîyê ye. Yanî teref e, terefê Kurd e. Ji ber vê jî mabe, qeyûm û çepên Kemalîst ên ku hefsarê DEMê di destên xwe de digirin, naxwazin Kurd dîsa di nava DEMê de xurt bibin û ji kontrolê derkevin. Kesên ku ne Kurd in û tenê serokatîya çend kesan dikin (wek Hevseroka DEMê Tulay Hatimogullari, ku seroka „Ji Nûve Avakirina Partîya Sosyalîst SYKP“ ye û tenê 442 endamên partîya wê hene) serokatîya 6-7 milyon Kurd dikin û naxwazin vê nametê ji destê xwe berdin. Heger birastî rêvebirên HADEP û DEMê dilşewatên Demîrtaş û Kurdan bin, ne bi bilindkirina çend pankartan, lê dikarin bi hêsanî terka meclîsê bikin û meclîsê bixitimînin. Lê mijar kûr û cuda ye.

Biryarên Kobanê û mehkûmkirina Demîrtaş bêguman ne tenê siyasî ne, di heman demê de helwest û siyaseta berdewamîya kolonyalîzmê ye. Ji serhildana Dersimê – Dadgehên Îstîqlalê û heta îro li dijî Kurd û rêvebirên Kurdan heman siyaseta kolonyalîzmê tê meşandin. Ev yek hem li dijî hiqûqa navnetewî û hem jî li dijî hiqûqa navxweyî ye. Kurdên ku ji nîvê nifûsa Tirkiyê zêdetir in û hemwelatîyên Tirkiyê ne, bi vê hiqûqa durûtî heta îro hatine û tên perçiqandin. Bi vê yekê carek din eşkere bû ku hiqûq ji bo Kurdan tuneye û bratîya ku ji ser lêvên wan nakeve ji vir û derewan pê ve ne tu tişt e.

Selahattîn Demîrtaş her çiqasî bi siyaseta „Welatê Hevbeş“ û „Tirkiyeyek Demokratîl“ xizmeta siyaseta dewleta Tirk kir û xwest Kurdan bi Tirkiyê ve pîne bike jî, herdem li Kurd, Kurdî û Kurdistanê xwedî derket û di her qadê de anî zimên. Her çiqasî hat lîztika qeyûmên çepên Tirk û Kemalîst û bi bi gotina „Emê te nekin serok„ neyartîya Erdogan kir û fersenda ku ketibû destê Kurdan ji dest berda jî, di zîndekirina hestên netewî de bandorek pozîtîv û erênî li Kurdên Bakur kir. Her çiqasî di mesela xendeqan de rol û bandorek negatîf û neyînî li Kurdan kiribe û bûbe yek ji sersebebên kujtina keç û xortên Kurdan jî, wek siyasetmedarekî Kurd û wêrek di daqa navxweyî û navnetewî de bû sembolek ji sembolên Kurdên Bakur. Bêguman Demîrtaş di nav du dîwaran de mabû, yan Erdogan yan Ocalan, yan AKP yan PKK. Heger derfeta siyasetek serbixwe û bê teref jê re çêbiba belkî mecbûr nemaba ku têkeve nava wan xeletîyan. Divê em vê jî ji bîr nekin.

Siyaset û hinek kiryarên Demîrtaş dikarin bên rexnekirin, divê bên rexnekirin. Lê divê em ked û alîyên wî yên erênî jî înkar nekin û xwedî lê derkevin. Helbet em ne mecbûr in terefdarî û piştgirîya siyaset û dîtinên Demirtaş bikin, lê wek Kurd erka me ye ku em xwedî li siyasetmedarekî Kurd derkevin û heq û hiqûqê wî biparêzin. Pêwistîya Kurdên Bakur bi siyasetmedarên wek Demîrtaş wêrek û xwedî feraset heye. Wek tê gotin, di firehîyê de herkes kurê bavê xwe ye. A girîng ew e ku em karibin di tengasîyê de xwedî li hev derkevin. Siyaset, îdeolojî, ol an dîtin çi dibe bela bibe, xwedîlêderketina hevdu ji Kurdan re şertek ji şertên netewparêzîyê ye, divê wilo be.