Mewlûda pêxember pîroz be

Îşev Cîhana Îslamî digel 57 dewletên xwe û bisilmanên ku li welatên biyanî ne  jî, hatina Mihamed Pêxemberê Ola Îslamê pîroz dikin.

Alema Îslamê  bı şeva Qendîlê ango hatına Pexamberê Umetê gelek şadan e. Bêguman şevşahiya di vê şevê de pir xêr, bi rûmet û watedar e.

1442 sal berî niha, roja duwazdehê Rebîûlewwelê ango şeva ku çarşem û pêncşemê bi hevûdu ve girêdide, Pêxemberê Xwedê rojbaşî daye dinyayê.

LI ser hatina Pêxemberê Xwedê gelek berhem bi navê ”Mewlûd” û bi gelek zimanan jî hatine nivîsandin. Herweha bi zaravayên cuda yên zimanê kurdî jî gelek mewlûd hatine nivîsandin. Tenê bi zaravayê kurmancî 26 mewlûdên cuda ji aliyê nivîskarên cuda ve hatine nivîsandin. Lê belê Neteweyê Kurd Mewlûda Kurmancî ya ku bi xameya Mele Ehmes Huseyn Bateyî ku hatiye nivîsandin, di radeya yekemîn de pejirandiye û hema bêje piraniya Kurdan vê metnê vê Mewlûdê jiber dizanin û hertim dubare dikin.

Melê Bateyî beşa hatina Pêxemberê me weha honaye:

 
Ez rebî-ûl ewwela şevruşene

Heştê şev borîn li helma Emîne

 
Ya nehê zail bû jê tirs û ´ena

Ya dehê bû mijde der Xîf û Mîna

 
Yanzdehem bû xûlxûl û awaz û hem

Zimzima tesbîhê  der hindî herem

 
Diwanzdehem hilbû şemala dewletê

Emîne mabû tenê der xelwetê

 
Wê şevê der Kabe Ebdilmutelib

Mabû bo te´mîra erdê mûnqelib

 
Emînê got: Mam tenê bê mêr û jin

Ez demek tirsam û lerzek hate min

 
Min dî xanî ruhnî bû xayet belê

Çarî jin hatin ji riknê menzelê

 
Ba cemal û hisn û nuranî qemer

Hûleyê Istebreq û Sundus diber

 
Leleha têr ew ji ava Kewserê

Zûlfîha sed te´ne dane enberê

 
Bejn û bala serrwî, sîma û şefaf

Min şibhandin tuxmeyê Ebdilmenaf

 
Yek li destê rastê hat û yek li çep

Yek li pişt û yek li pêş min ba edeb

 
Ew kî bûn? Hewa û Sara, Asîye

Ya li pêş min Meryema Imranî ye

 
Meryemê hisn û melahat zêde bû

Palveda bû ew ji bo min tekye bû

 
Nagîhan bû zimzim û tesbîh û deng

Ba lûxathayê muxtelif reng û reng

 
Rast û çep min dî kewakip têkfirin

Qafî ta qafê cîhan bû enwerîn

 
Pêkve dinya min dî bûye qûrsê nûr

Meşriq û Mexrib didîtin min ji dûr

 
Keskê alâyek di Xerbê da me dî

Yek li Şerqê yek li banê Ke´be dî

 
Emrê Cebraîl kirî mîrê mezin

Mijde da ehlê semawat û zemîn

 
Daketin dergahê nîran nahîhan

Şahîyane hûr û xilmanê cinan

 
Xûlxûlîn horî di qasrê cennetê

Kî dizanit kar û barê qudretê

 
Hatî Cebraîl melaîk fewcefewc

Çarkenarê Mekkehê bûn mewcemewc

 
Nagîhan ez tîhnî bûm wê seatê

Min dî da destê me camek şerbetê

 
Sipî û wek şîr û şêrîn wek ´esel

Nê ji wê şîr û ´esel bûne mesel

 
Min wexwar û tîhnî çû filhal ji min

Teyrekî sipî hat û per malî li min

 
Wê demê min bû Muhemmed Mustefa

Nurîcan û me´dena sidq û sefa.

 

Zeynelabidin Zinar

[email protected]

Nerîna min :