Helbest: Zarokên Sêwî

ZAROKÊ SÊWÎ

ez

li nav qelebalixa kolanan

zarokekî sêwî me

di bin lampeyên xemgîn de

stûxwar digerim

bermayiyên xwarinên xelkê

berhev dikim

quncikên tenha

di keservedanên min de

nalenal in

bi rondikên êş û kederê

rûyê xwe dişom

her saet pelek ji dara temen

diweşe

her şev

stêrkek melûl ji awirên min

dişemite

her roj

bişirînên min

şîrqaman ji jiyana gemar

dixwin

ji min re dibêjin diz

lê qeşmerên demê

şadî û bextewarî ji min dizîn

min

germiya xewa şêrîn ya hembêza dayikê

ji bîr kir

hezkirinê konê xwe rakir

agirê nefretê nava dilê min

dişewtîne

kuçeyên bajêr di nava min de

qîreqîr in

şevistanên bêdeng sar û serxweş in

li ber sir û seqema dîwarên şilftazî

dicemidim

hêviyên mesûm

li ber bayê serê sibehê

dilerizin

peşkên baranê dilop dilop

di kefa destê xwe de

dicivînim

û tîna xwe pê dişkênim

wek herkesî xeyalên min jî hene

hîs dikim, diramim, diponijim

digirîm û dikenim

kesek hawara giyanê reben

nabihîze

lêvên min yên ziwa

germiya şîr ji bîr kirin

ez ne bi tenê me

em

şagirtên dibistana kolanên

jankêş in

di bin piran de bi siya xeman re

radikevim

û her sibeh bi tirsê vediniciqim

werin cendekê min

bi baskên çûka şevedermayî

binixumînin

bila kesek jî li ser mirina min

ya bêwext negirî

ez

li van kolanên perîşan

ne zarokê ewil

ne jî yê dawî me

Xizan Șîlan

2019-03-24

Stockholm

Nerîna min :