Piştî pêvajoya şewba covid-19 xuya bû ku wê tu tişt weke berê nebe!

Li seranserê welatê min berf û baran, ba û bahoz bi pêlên aşît û lehîyên dijwar her diçe zêdetir dibe.Piştî pêvajoya şewba covid-19 xuya bû ku wê tu tişt weke berê nebe.

Ev wayrosa malkambax her roj weke gurê har êrîşên dijwartir pêktîne.Ev nexweşîya malkambax malbata mirovahiyê dîl girtîye. Roj tune ye ku bi wûnda kirina nasekî, heval û dostekî em pê ne êşin! Xizim, nas, dost û hevalên jîr û hêja yek bi yek koç dikin. Her diçe êş û xemgînîyên me zêde dibin.Di navbera salekî de bi hezaran mirov ji ber sedemên nexweşiya Corona yê jiyana xwe ji dest da.

Paşmayên qirnekî bê deng, bê xatir xwestinekî ji nişkeva me di nav xemgînîyê de dihêlin. Tecrûbe û zanyarîyên xwe, şahidî û çavdêriyên xwe bi xwe re dibin.Kadro û aktorên salên navbera 1960 û 1975 an yek bi beşdarî nav refê xwe dibe. Tevî başî û xirabîyên xwe, tevî ked û xebatên xwe, tevî xêr û gunehên xwe, tevî sir û taybetmendiyên xwe xwedî nasnameyekî bûn. Çîrok û jiyana her yekî bi serê xwe rûpelekî dîrokê ye.Di salên navbera 1960 û 1975 an tu alavên ragihandinê tunebû. Rêxistin bûn di odeyên gundan de, di qozîyên tarî de, li ber ronahîya çirayê de, bi helbest û şêrrên Seyda Cigerxwîn, Melayê Cizîrî, feqîyê Teyran û Ahmedê Xanî coş û geş dibû.Nûçeyek radyoya şoreşê, radyoya Erîvanê beşa kurdî, Radyoya Bexdayê beşa kurdî lê bi taybetî Radyoya Dengê Kurdistanê kelecanîyek mezin çêdikir li ser erdnîgariya Kurdistanê. Sûwarên li ser pişta Hespan “sînor” bin pê dikirin, çavkaniyên hawadîs û nûçeyên çar parçeyên bûn.

Mele, Seyda, Cotyar, karmend û fêkî rewşenbîr û zanyarîyên dema xwe bûn. Hevalên rojên reş, hevalên dema sola reş û lastîkê bûn.Di salên 1975 an şûnde nifşê piştre tewî gîzlawêd û konderan bi kelecanîyek germ, ref bi ref beşdarî nav karwanê şoreşê dibûn. Xwîngermîya xortanîyê dîwarên tirsê hildiweşandin. Di nav kûraya daristanê de, kozik û nasnameyên îdeolojîk li hemberî hev dîwarên kor avadikirin.Pişt re, tv û radyo, compîtur û înternet dîwar û sînorên navbera nifşan hilweşand. Gihîştina zanyarî û rûpelên dîrokê hêsan bû. Rêz girtina ked û xebatên fedakarîyê, cîhê xwe spart quretî û pozbilindîyê. Şerê navbera nifşan cardin li ser tora ragihandinê, li ser medyaya civakî germ bû û li şûr kişandin.

Enerjî û qeweta xwe li dijî hev bi karanîn weke lîstokên demê dîtin.Ala têkoşîn û berxwedana gelê Kurdistanê divê weke pêşbirka Alê dest biguherîne. Divê ew al tu carî danekeve xwarê. Divê ev al her dem ji destên nifşan derbasî nifşan bibe. Divê xewn û xeyalên me girêdayê berdewamîya têkoşîna gelê Kurdistanê be.Tu henekên malkambaxa Corona yê tuneye, kî bi dest bixe bernade. Pêşîyên me gotine : Li hemberî sar û sermayê mêrxasî çênabe.

Ev pêxasê Covido jî da îspatkirin ku li dijî wî mêrxasî û berxwedan zor e. Tenê zanebûn û xweparastin mêrxasîye. Xweparastin, parastina civat û malbatê ye. Xweparastin, parastina dost, heval û hogirane.Ez cardin bi rêz û hurmet ew heval û hogirên di vê pêvajoya malkambax de me wunda kir bibîr tînim. Piştî çûyîna Hemîd Kılıçaslan niha jji wefata Mele Îmaddedin êş û xemgînîya me zêdetir kir. Ji malbatê re, heval û hogirên wan re sersaxî dixwazim. Cîhê wan ronî û bihûşt be.

Cano Amedî

Nerîna min :