Gelek sepêhatiyên dilşewat di nava çekdarîn PKKê de pêkhatine, bi gotina Ocalan 15 hezar ciwan keç û xort dinava PKKê de bi destê PKKê hatine înfaz kirin. Hinek dibêjin ku ev hêkmar zêdetire. Bi dehan serkirdeyên PKKê cardin bi tohmetêncuda bi destê çekdarên din ên PKKê hatine kuştin.
Niha taybetî piştî “Pêvajoya Tirkiyeya bê Teror” gelek kesên bi evîna welat ji bo azadiya Kurdistanê û ji bo destkeftinên netewî ketin navarefên PKKê û derketin serê çiyan, piştî rastiya PKKê ditin, hedî dem derengbû. Mimkine hinekan xwe xilas kiribe lê piraniya wan yan bê dengbûn man û yanjî hatin kuştin.
Ocalan di hevdîtinek a xwe de behsa vê bûyerê dike. Gotinên Ocalan di vê derbarê de bûye protokl jî Ocalan dibêje:”Di sala 1992an de, wî (Cemil Bayik)17 kadro di şikeftekê de kuştin, ji ber ku ew birîndar bûn û ji bo ku ew neyên girtin. Li baregehê, wî 13 kadro bi hinceta parastina dîsîplînê kuştin.”
Niha hinek di nava PKKê debehsa serbihatiya dikin û medya civakî deradigihînin.
Ev nivîs jî yek ji wan e.
CEMÎL BAYIK Û 17 GERÎLAYÊN BIRÎNDAR
Havîna 1992an, li geliyên kevirî û xwînî yên Heftanînê. Dema ku roj diçû ava, çiya bûn birîneke sor. Hundirê şikeftê cemidî bû; kevirên şil, dûyê barûdê û nalîn… 17 dilên ciwan li wir birîndar bûn. Hinan lingên xwe winda kiribûn, hinan di singê xwe de qul hebûn; bêhna wan çikiyabû. Hemû bi heman xewnê çûne çiyayan: azadî, wekhevî, rûmeta gel. Ew ji hembêza dayikên xwe hatibûn; ronahiya zarokatiyê hîn jî di çavên wan de bû, lê niha ew ronahî winda dibû.
Xortek, dibe ku bi navê Rojhat, dibe ku Bêrîvan – nav her çi dibe bila bibe têne jibîrkirin – destê xwe dirêjî hevalê xwe kir. “Heval… av… diya min…” wî bi çirpekî got. Keça li kêleka wî, porê wê bi xwînê sorbibû, hewl da ku bi diranên xwe yên girtî bikene: “Em ê tehemûl bikin, heval… Hevalên me dê me neterikînin…”
Lê yên ku hatin ne heval bûn.
Zilamê ku li ber derî wek siyekê rawestiyabû Cemîl Bayık bû. Rûyê wî kevirî bû, çavên wî vala bûn. Wî çek di destê xwe de digirt, û li pişt wî çend zilamên dilsoz hebûn. Li birîndaran nihêrî. Di çavên wî de ne hêrs û ne jî dilovanî hebû. Tenê hesabek sar. Her tişt dikaribû ji bo Partiyê were feda kirin. Her tişt.
“Ger ew werin girtin, ew ê biaxivin,” wî bi dengek nizm û qerisî got. “Ger ew biaxivin, her tişt dê biqede. Partî dê biqede. Têkoşîn dê biqede.”
Keça ciwan serê xwe bilind kir; çavên wê tijî hêstir bûn lê serhişk bûn:
“Heval… em ê neaxivin… me sond xwar… Me li vir bihêle… Em ê baş bibin…”
Levên Bayık çikiyan – ew ne ken bû, ew lerizînek bû.
Piştre wî ferman da. Bêdeng. Zilam ketin hundir. Çek teqiyan. Yek bi yek. Bi her guleyekê re, qîrînek bêdeng bû, hêviyek vemirî. Zarokê dayikek din bêdeng ma. Evînek kurt hate birîn. Şikeft tijî hêsir û xwînê bû. Bayik guleya dawî avêt; Ji ya herî biçûk re, zarok hîn jî bêhna xwe dida, bi lavayek dawî di çavên wî de. Wan têkiliya çavan danî. Lêvên zarok livîn: “Çima… heval… çima?”
Bayik bersiv neda. Ew tenê zivirî. Li pişt wî 17 laşên bêcan, 17 jiyanên kurtkirî, xemgîniya bêdawî ya 17 dayikan hebûn.
Sal derbas bûn. 1999. Di hucreya sar a Îmraliyê de, zilamekî zincîrkirî axivî. Abdullah Öcalan di odeya lêpirsînê de bû, rû bi dewletê re bû. Ew êdî efendiyê wî nebû; wî îtîraf kir û îtîraf kir da ku xêra xwe bi dest bixe. Dema mijar ber bi Bayık ve çû, wî dest bi îtîrafên xwe kir:
“Di sala 92an de, di şikeftekê de, wî 17 kadro kuştin ji ber ku ew birîndar bûn û ji bo ku ew neyên girtin. Wî her wiha 13 kadro li baregehê kuştin da ku dîsîplînê biparêze.”
Ew gotin hatin tomarkirin. Ew gihîştin rojnameyan. Wan dilên mirovan şikandin.
Ew 17 xortên di şikeftê de hîn jî xuya dikin ku li wir dirêjkirî ne. Dema ku ba lê dide, nalînên wan tên bihîstin. Dayikên wan hîn jî digirîn. Û pirs eynî dimîne: Ev ji bo azadiyê bû? An jî ji bo hêz, dîsîplîn û tirsa yek mirovî?
Cemîl Bayık hîn jî li çiyayan e. Ew hîn jî li ser “dîsîplîn” û “partiyê” diaxive. Lê tariya wê şikeftê wî dişopîne. Heftdeh cot çav bi şev li wî temaşe dikin. Û bi dengekî nizm dibêjin:
“Te em kuştin, heval… Bi rastî ji bo azadiyê bû? An jî ji ber ku dilê te cemidî?”
Bersiv tune. Tenê qîrîna bêdeng a çiyayan. Û nifira herî giran ku rêberek, Apo, li dijî cinawirê ku wî afirandî dibêje:
Dwanzdeh dil hîn jî li wir lê didin. Li çiyayan. Di wijdan de. Her û her.
Têbinî: Ev nivîs ji X. ji Murulgen hatiye wergirtin. Tirkiye hatiye wergerandin….
