Pêla Evînê

Emê li dora gerdûnê bifirin

giyanên xwe weşan bikin 

mîna nameyên evîndarên windayî 

hêviyên xwe bi  rêyên peyvan weşan bikin 

volkan êrîşî me dike

ji ber çi mirov evîndarê xemgîniya xwe ye

 ey firindeya min

 qêrîna min dubare bike

 ji germbûna sîngê  te  

welat afirî 

ji hizrê kaniyan

 ramanek e nû derketî  

li welatê sermayan de germê difroşe

lêv gir e  xewin

 mîna maçên resen 

çav hingivî ye mîna  buharan

 di hembêza binefşan 

ezê li ber te 

 ta dawiya stranê 

 dergeha xewinan bim

riwên baranê

Ji te re biafirînim 

ta bilbil neçin ji bajarên zuha 

û niyazî bimîne li warên buha

 kesekesor im 

li ser tixûbên sîng û berên te 

perwînan li  ser zendên te kedî dikim 

nifşên stêrkên nû

 li  ser pişta te de xwedî dikim 

kelehên  tîrêjê li ser gewdeya te

 binyad dikim

sîngê te cîgeheke kevnar e

 ji evînê re 

berbang jî ez im 

welatekî penaberbûyî me

sînorên wê tu yî

 li ber bayê kor 

hêsirên berbangê 

li ser porê te de

 xwe birêve dibin 

giyanê sibeha nerm e 

mîna dengê te ye

şev jî bi dûrbûna te 

 hunandiye

jibîrkirin kal e 

bi tenê di şikeftê hembêzên me de 

gênc dibe

min xemê xwe 

li ber dîdara te

 asê kiriye

keser bi werîsê hêviyê

 girêdayî ye 

peyv dergeh in 

bend kelepçe ne

demborîn bê heval e 

mîna narvîna kurdî 

 bê nasname ye

pêla te ez ji kenarên deryayê ve

 dûr xistim 

 ey navenda evîna arî 

gerdena soza sermedî 

buhişta rûnedî 

warê bê xwedî

stêrk vala di jiyanê  de 

cihê xwe di ezmên de vedugihêzîn e 

 ji paş temara bedewbûnê ve

nalînek dikeve  xefkê xewê de

di gengeşiyên rê  de 

hêsir xwe bi çirûskên rijî dixemilîne

sirûdên tunebûnê daner dike

gerestêrk bêdeng e 

awaz di gewriya qerebalixê de winda ye

tirş e evîn bê omîdî 

bê cil e di penaberiyê de

narvîn har e

azadî bar e

şoreş ferman e

ji rastiyê re du rû hene

 yek jê gula berfê dipişkive

û a din jî jehra dipûşkê jê derdikeve

dîrok kort e

şahî kurt e

heznekirin doz e

helbest jî şoreşgereke hov e

hilkehilkên wî 

sirûdên pepûk in

bê bav e doman 

dema pirsên teniyê

 li ser eniyên me xêz dike

hêvî riwê ajalekî ye

guhê kerekî ye

mîna zarokekî bê hiş e

ji zikê geşbîniyê derdikeve

ez û yê beranber 

nabin yek rastî 

em du dêm in 

li ser rê dipijiqin 

ji tirsa mirinê ve gengeşiyê dikin 

pirsan didin hev

bersivan dixwin

bihaneyan didoşin 

şîrê demê çêdikin 

serî hildidin mîna evînê 

di holên mirinê de

dixwazim te  ji her tiştî

  azad bikim 

ji êş û kovanên bê fedî 

te rizgar bikim 

li ser te bim mîna gemiyekî 

ey pêla deryayê 

xwe li ser te bibim û bînim 

mîna ba û dar û gîhayê 

bi maçekê  rengê te biguhêrim 

xwêdanê ji sîng û dêmê te ve bifirînim 

nifşek nû ji maçan

 li ser girên te  biafirîn im

rehjenên me stêrkên rêwî ne

lêvên  te buxçe ne û  kanî ne

têde jiyan pêxwas 

 sêwî digere

têde xweşecanî gulan diçine 

hêviyan  hevdide

şahiyan difroşe 

xewinan tevdide…..

Rêber Hebûn

Nerîna min :