Bangek ji bo Kurdistanê

Banga yekîtiyê ji bo Kurdistanê: Heke hûn di vê rewşa dabeşbûnê de berdewam bikin, hûn ê min winda bikin….

Heyam Hacî Ehmed

Neteweya min, ez Kurdistan im, ne tenê perçeyek axê, lê ez dîrok û nasnameya te me. Ez xwîna ku di damarên bav û kalên te re diherikî me, û min şahidiya rojên dijwar kir ku tê de jiyan mûcîzeyek bû.

Li ser singa min, artêşên dagirker hatin û çûn, lê ez li ser piyan mam. Û min çiyayên xwe kirin parastin, û girên xwe kirin keleh, û min xwe ji bo we ji destê xerabiyê kir mertal.

Min ji bo van hemû qurbaniyan tu carî ji te tiştek nexwestiye. Tenê daxwaza min ew bû ku hûn yekgirtî bimînin, ji ber ku hûn ji heman zikê dayikê çêbûne. Lê îro ez dibînim ku hûn ji hev dûr in, mîna qeraxên çem ku dema av tune be ji hev vediqetin.

We ala min a pîroz di nav berjewendiyên partî de çirand, û we ez veguherandim qadeke pêşbazî û pevçûnê, li şûna ku ez siya aramî û ewlehiya we bim.

Hay ji xwe hebin, gava hûn ji hev dûr in, ez qels im, û gava di navbera we de pevçûn hebe, dijmin nêzîkî dilê min e. Destkeftiyên ku ji me re mane ne pir in, û dabeşkirina we dê wan hîn kêmtir bike, heta ku tiştek nemîne.

Dibistan, nexweşxane, rê û pirên min û hemî saziyên min ne yên kesî ne, lê ew berhema xwîna şehîdan û hewldanên dayikan in.

Ez ne kartek lîstikê me ji bo siyasetmedaran, ne jî mîratek im ku her kes dikare li gorî daxwazên xwe parve bike. Ez welatek im, û heke ez winda bibim, her tişt dê bi min re winda bibe.

Ez hişyarî didim we… Heke hûn di vê rewşa dabeşbûnê de berdewam bikin, hûn ê min winda bikin bêyî ku dijmin hewce bike ku guleyek jî biteqîne.

Û ji bîr mekin, gava ez bikevim… ne çiya û ne jî çem dê bi min re bikevin, lê hûn bi xwe dê bikevin, û hûn ê di axa ku we carekê xwediyê wê bû de biyanî bin.