Rojnama Îsrailî JPost piştî encama hilbijartinên li îsraîl ku tu aliyek di parlementoyê de piranî destve neanî,şiroveyek siyasî dike. Di şiroveya siyasî de dibêje:
Tevî 7ê Cotmehê û salên aloziyê, Îsraîlî careke din bi rûyên nas, nîqaşên nas û rewşek bêçalak a nas re rû bi rû dimînin.
Sê roj piştî hilbijartina krîtîk a Îsraîlê, gelek pirsên ku di destpêka hilbijartinê de di hişê Îsraîliyan de bûn, hîn jî bêbersiv mane.
Welat hîn jî di nava girêkeke siyasî de asê maye û tu alî nikare rêyeke zelal ji bo pêşveçûnê peyda bike. Ji bo gelek kesan, encam pir dişibin hilbijartinên salên 2019 û 2020-an ên Îsraîlê, ku di wan de jî rewşeke girtî û bêçareserî derketibû holê.
Piraniya siyasetmedaran jî siyasetmedar jî heman siyasetmedarên berê ne.
Piştî komkujiya 7-ê Cotmehê û şerê bêdawî ku civaka Îsraîlê ji nû ve hejand, mirov dikaribû li bendê be ku daxwazeke mezintir ji bo nûbûna siyasî hebe. Lê berevajî vê yekê, Îsraîlî dîsa rûbirûyê rûyên naskirî, nîqaşên kevn û heman rewşa girtî ya berê bûne.
Dibe ku ya herî dilşikestî di vê hilbijartinê de ew be ku – ji bilî partiya “Yashar” a Gadi Eisenkot – hêzên siyasî yên nû zehmetî kişandin ku xwe têxin nav rojevê. Mirov bi bernameyên wan razî be an na, ev rastiya ku ev partî nikaribûn bandoreke berbiçav çêbikin, divê bibe cihê fikara her kesê ku dixwaze pergala siyasî ya Îsraîlê pêş bikeve.
Li aliyê din ê bayek a siyasî de, Moshe Feiglin dibe ku wekî alternatîfek nû were pêşkêş kirin, lê ew ne kesekî nû ye, ji ber ku deh sal berê di Knessetê de xizmet kiriye.
Tiştek xelet bi vegera siyasetmedarên xwedî ezmûn bo jiyana giştî tune. Ezmûn girîng e, û dengder maf hene ku rêberên nas hilbijêrin ger ew bawer bikin ku ew rêber dikarin encam bidin. Ne jî divê nûjenî, bi serê xwe, bi jêhatîbûnê were şaşkirin.
Partiyên nû dikarin bêhêvî bibin, û siyasetmedarên nû dikarin heman adetên kevin bînin Knessetê. Lê gelê Îsraîlê, ku ji 7ê Cotmehê vir ve trawmayek wusa kûr derbas kiriye, divê bikaribe ji pergala xwe ya siyasî bêtir ji pêşbaziyek din di navbera kampên kûr de hêvî bike.
Çewtiya siyasî ya Îsraîlê dê tenê bi rûyên nû neyê çareser kirin. Di vê gavê de, dabeşbûnên di navbera kampên siyasî yên welêt de pir kûr dimînin, û her hikûmetek ku ji danûstandinên heyî derkeve dê neçar be ku bersivên pirsgirêkên dijwar ên ku bi salan e Îsraîliyan parçe kirine bibîne.
Lê eger ji encamên hilbijartinê derseke were girtin, ew jî ev e ku bêyî deng û ramanên nû, welat di heman çerxa bêîstîqrariya siyasî de asê maye ku di navbera salên 2019 û 2022an de pênc hilbijartin çêkir û bi berdewamî rê li ber rêberên Îsraîlî girt ku hikûmetek stabîl ava bikin.
Piştî her tiştê ku Îsraîl derbas kiriye, ev di rewşa herî baş de dê derfetek ji dest çûbe, û di rewşa herî xirab de jî karesatek be.
Welat hewceyê nûjenkirina siyasî ye – ne ji ber ku her partiyek nû hêjayî kursiyekê ye, lê ji ber ku demokrasiyek ku nikare cîh ji bo alternatîfan çêbike, di rewşa bêçalakbûnê de ye.
Heta ku Îsraîl rêyek ji bo şikandina vê şêwazê nebîne, rewşa bêçalakiyê dê bimîne – û welat dê ji bo dîtina rêyek pêşveçûnê têkoşînê bidomîne.
